วันนี้เป็นวันแรกสำหรับการทดลองงาน เขารู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ
เสื้อเชิ๊ตสีฟ้าไข่นกเอี้ยง กับกางเกงแสล็กสีเปลือกมะพร้าวแก่
ดูลงตัวเหลือเกินกับไม้แขวนเช่นเขา
ประยุทธ กึ่ม ได้งานเป็นเจ้าหน้าที่พิสูจน์อักษรของหนังสือพิมพ์แห่งหนึ่ง
ซึ่งเขาบังเอิญอ่านเจอในประกาศรับสมัครงานจากหน้ากลางของหนังสือพิมพ์หัวดังกล่าว
เจ้าของรับเขาเข้าทำงานโดยไม่ได้คาดคั้นหรือถามอะไรเกี่ยวกับเขามากมายเลย
จะมีก็แต่ถามว่าจะไหวไหม เพราะต้องทำงานทุกวันเวลา
เริ่มงานและเลิกงานก็ไม่เหมือนกับชาวบ้านเขา คือเข้างาน 5 โมงเย็น เลิกงาน ตีหนึ่ง
อันเป็นเวลาปิดต้นฉบับของหนังสือพิมพ์ในแต่ละวัน แต่พอเจ้าของรู้ว่า ประยุทธ กึ่ม
จบเอกภาษาไทยมา และพอมีความรู้เกี่ยวกับการแต่งหน้าทาเล็บตัวหนังสืออยู่บ้าง
สมัยเรียน เจ้าของเลยไม่มีอะไรสงสัยในตัวเขาเลยแม้แต่น้อย ประยุทธ กึ่ม ตัดสินใจแบบลืมสัมปชัญญะไปเลย สามเดือนสำหรับอาชีพหางานของเขามันจบลงแล้ว เขาว่า อาชีพจับผิดตัวหนังสือ เลยเป็นอาชีพใหม่สำหรับเขา
แม้ว่าจะไม่ต้องตื่นเช้าเหมือนพี่สาวและพี่เขย ซึ่งทั้งคู่ต้องตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อไปรอรถเมล์เข้างานเช้า
สำหรับ ประยุทธ กึ่ม แล้ว จริงอยู่ที่เขาไม่ต้องตื่นเช้าก็เข้างานทัน เพราะเขาเข้างาน 5 โมงเย็น มีเวลาเหลือเฟือ
แต่เขาก็ไม่เคยเลยที่จะปล่อยให้ความเช้าเดินทางผ่าน โดยปล่อยให้เขาหลับ
เขามักจะตื่นหลังจากพี่สาวและพี่เขยออกไปทำงานแล้ว ก่อนจะอาบน้ำและออกจากห้องไป
โดยบางวันเขาไม่ได้กำหนดจุดหมายไว้เลย เขารู้แต่เพียงว่าถ้าไปแล้วกลับมาเข้างานทันเขาก็จะไป
ประยุทธ กึ่ม จึงเริ่มทำความรู้จักกรุงเทพฯ ตั้งแต่บัดนั้น
เช้านี้เป็นอีกวันที่เขาพาตัวเองเดินทางผ่านผู้คน ร้านค้า ร้านตัดผม ข้ามสะพานลอย
ลงรถไฟฟ้า ขึ้นรถเมล์ ข้ามทางม้าลาย เดินสวนทางกับขอทาน หมาชรา
สุดกลิ่นมลพิษทางอากาศสลับน้ำเน่าในลำคลอง มองดูนกพิราบสลัดขน
ก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในมหาวิทยาลัยรามคำแหง เพื่อไปหาความหมายบางอย่าง
ประยุทธ กึ่ม นั่งลงบนเก้าอี้ยาว ก่อนจะหันซ้ายหันขวามองผู้คนรอบข้างไปมา
บรรยากาศของนักศึกษากับกลิ่นตัวของตำราเรียนลอยเข้ามาในความคิดของเขาอีกครั้ง
ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปเพราะกลิ่นกาแฟที่ลอยมากวักมือเรียกเชิญเชื้ออย่างกันเอง
วัฒนธรรมการกินกาแฟของที่นี่ไม่ธรรมดาเลย ประยุทธ กึ่ม
สังเกตเห็นว่านักศึกษาที่นี่จะจับกลุ่มปรึกษาหารือกันอย่างกันเอง บางกลุ่มมีหนังสือพิมพ์กางอ่าน
บางกลุ่มสบตาผ่านปรัชญาส่วนตน ที่สำคัญ ทุกกลุ่ม ทุกคน จะขาดไม่ได้เลยกับถ้วยกาแฟ
แต่ที่ดูจะแปลกและเพี้ยนไปจากที่อื่นก็คือ ภาชนะใส่น้ำชานั่นเอง
ซึ่งแทนที่จะเป็นกาหรือถ้วยเซรามิก ดินเผา แต่มันกลับกลายเป็น ขวดน้ำเปล่าที่ใช้แล้ว
โดยมีหลอดดูดประยุกต์แทนเชือกคล้องไว้บริเวณคอขวด เพื่อป้องกันความร้อน
ประยุทธ กึ่ม ทึ่งในสิ่งประดิษฐ์นี้เหลือเกิน ก่อนจะรู้ทีหลังว่า เป็นเพราะที่นี่คนกินกาแฟเยอะ
กาใส่ชาไม่พอ เมื่อก่อนใครอยากกินชาก็ต้องต่อคิวกัน
จึงมีคนคิดประดิษฐ์สิ่งนี้ขึ้นมาทดแทน
และในที่สุดก็ไม่ต้องเข้าคิวพึ่งกาน้ำร้อนใส่ชาตัวเป็นๆ อีกต่อไป
