ยามเช้าของวันนี้ แสงแดดเอนกายบนผิวน้ำระยิบระยับ บางทีมันอาจกำลังเต้นรำอยู่ก็เป็นได้

ขณะเขาพร้อมควายอีกฝูงกำลังตรงมายังแหล่งน้ำดังกล่าว

สำหรับเด็กเลี้ยงควายรายวันอย่างเขา การได้มีข้าวกิน มีเงินกินขนมบ้าง

อดเล่นหนึ่งวันกับการเลี้ยงควายก็เป็นอะไรที่ไม่เลวนัก 

ย่ามสะพายถุงปุ๋ยเคมี อันเป็นงานประณีตเย็บมือของแม่เมื่อวันก่อน เขานำมันมาใส่เชือก ค้อน และสมอบก

เขาปล่อยฝูงควายลงเล่นน้ำ ก่อนจะเก็บลูกหินลงย่าม หากอาวุธของนักเขียนคือปากกา

อาวุธเด็กเลี้ยงควายอย่างเขาก็น่าจะเป็นหนังสติ๊ก ควายหลายตัวที่ถูกเขาต้อนเลี้ยงในวันหยุด

ต่างรู้ดีว่ามันควรอยู่อย่างไรและทำตัวอย่างไรเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา พร้อมกับหนังสติ๊กคู่ใจ

เขาเก็บลูกหินได้ไม่นาน ฝูงควายที่แช่น้ำอยู่นั้นก็ค่อยๆ ขึ้นฝั่งทีละตัว นั่นก็แสดงว่าพวกมันพอใจแล้ว

กับการกินการอาบ ต่อไปก็คือ หญ้าสักตัวละหนึ่งหรือสองกระเพาะก่อนพลบค่ำ  

เขาพาฝูงควายเลาะเล็มหญ้าตามท้องนาที่มีหญ้าอ่อนกำลังแทงยอดรับน้ำค้างเช้า

ควายบางตัวเล็มหญ้าอย่างประณีต มันค่อยๆ บรรจงกัดกินอย่างกับช่างตัดหญ้าในสนามฟุตบอล

บางตัวกินทางโน้นทีทางนี้ที เลือกหาสิ่งที่ดีกว่า บางตัว โดยเฉพาะตัวผู้ก็จะมีการ โชว์ขวิดคันนา ต้นไม้

แล้วแต่จะอยากโชว์ เพื่อแสดงศักดิ์ศรีบางอย่างให้ตัวเมียในฝูงหรือนอกฝูงได้รับรู้ความสง่างาม

ในความศรัทธาในตัวของตน 

 

บนท้องทุ่งนาที่กว้างไกลตอนนี้ น้ำค้างเดินทางจากยอดหญ้าไปแล้ว

เหลือก็แต่เขาและควายอีกฝูงที่จะช่วยสร้างภาพบนท้องทุ่งให้สมบูรณ์มากขึ้น  

เด็กเลี้ยงควายอย่างเขามักจะได้เจอเพื่อนโดยบังเอิญเสมอ

วันนี้ก็เหมือนกันขณะเขานอนหลับอยู่บนกระท่อมนั้น ก็มีเสียงร้องมาแต่ไกล แต่ไม่ทันที่เขาจะลืมตาตื่นดี

"ปัง โปรงๆๆๆๆ ตุบ" เสียงลูกหินกระทบหลังคากระท่อมสังกะสี

ซึ่งเขากำลังนอนอยู่ก่อนจะกลิ้งตกลงท้องนา 

"อู้นะมึง ควายมึงลงไร่แตงโมเขาแล้ว" เสียงนั้นแจ่มชัด 

"ไงว่ะไอ้เพชร มึงไปไงมาไงว่ะ กำลังหลับสบายเลย

"พอดีกูล่ากิ้งก่ามาทางนี้ เลยมาเจอคนอู้งานอย่างมึงไง"

"อู้เอ้ออะไรว่ะ กูรู้จักควายที่กูเลี้ยงทุกตัวก็แล้วกันโว้ย

"เออมึงเก่ง ว่าแต่แตงโมป้าแพรจอมขี้หนืดมึงลองชิมบ้างยังว่ะ"

"ห่ามึง มึงอยากนอนเล่นในคุกหรือว่ะ"

"คุกไม่ได้มีไว้ขังแมลงวันนะโว้ย"

"เออตามใจมึง กูขอนอนต่อละกัน ไงมึงก็ช่วยดูควายกูด้วยละกัน"

"เอองั้นกูฝากกิ้งก่าไว้กับมึงก่อนละกัน"

เหมือนยามเย็นจะปลุกเขาตามเคย ขณะกิ้งก่าที่เพื่อนรักสมัยอนุบาลถูกฝูงมดขโมยดวงตาไปเรียบร้อยแล้ว

เขาตื่นขึ้นมา ได้ยินเสียงเกราะที่คอควายอยู่ใกล้ๆ เหมือนกับมันมารอให้เขาพากลับบ้าน

ย่ามถูกยกขึ้นสะพาย ก่อนความคิดเรื่องที่เพชรเพื่อนสมัยเรียนอนุบาลโผล่ขึ้นมา

เขาเริ่มลุกลนต้อนฝูงควายกลับบ้านด้วยความเป็นห่วงเพื่อน

พอถึงบ้าน เขาพบเพชร ชาติ เมธี สายเปล ไผ่ เพื่อนหัวโจ๊กครบทีม

ทุกคนกำลังกัดกินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งหากเดาไม่ผิดแตงโมนั่นน่าจะมาจากไร่ป้าแพรขี้หนืดอย่างแน่นอน 

บ่อยครั้งที่เขาและเพื่อนสร้างเรื่องราวตามประสาเด็กที่ยังไม่รู้ผู้ใหญ่

ของเล่นในชนบทมีเหลือเฟือสำหรับพวกเขา

วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาปฏิเสธของเล่นที่เพื่อนชวน แต่ก็คงไม่เสมอไป

สำหรับของเล่นบางอย่างเขาก็ยังอยากเล่นมันเหมือนเดิม

บางทีเขาคิดว่าเขายังไม่อยากเลยที่จะวางของเล่นและโตเป็นผู้ใหญ่เสียที.

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

เป็นความทรงจำ
ที่ควรค่า
แก่การมีความสุขเสียจริง

---------------

confused smile

ขอบคุณสำหรับ
ของฝากนะคะพี่ชายbig smile

#1 By joon on 2010-06-02 00:18